Ο Π.Τσαρούχας στο Δημοτικό ραδιόφωνο. Η "Κοινωνική Ληστεία" με το "Ληστή" του Μανιάτη, αύριο στην Ξάνθη.

Για το έργο του Δημήτρη Μανιάτη «Ο Ληστής», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Κραουνάκη, μίλησε σήμερα στην Ενημερωτική Εκπομπή του Δημοτικού ραδιοφώνου Ξάνθης ο πρωταγωνιστής της παράστασης , Πασχάλης Τσαρούχας.

Ακούστε τον

Το θέατρο «Ανατολικά Του Νέστου»  φιλοξενεί στο χώρο του την  παράσταση την Τρίτη 16/2 και ώρα 21.00 και λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος και της μικρής χωρητικότητας της "αίθουσας", ενδέχεται να γίνει και δεύτερη παράσταση την Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου. Σε κάθε περίπτωση μπορείτε να επικοινωνείτε στο τηλ. 6973498913

Δημήτρης Μανιάτης σημείωσε:

Από εκείνο το μεσημέρι που ο φίλος και ηθοποιός Πασχάλης Τσαρούχας μου πρότεινε να γράψω κάτι για την κοινωνική ληστεία, εικόνες με στοίχειωσαν. Τι να γράψω; Τι να πω για τους αρνητές της τάξης, αυτούς τους αταξινόμητους του ελλαδικού χώρου των τελών του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου και οι πηγές που μπορούσα να συμβουλευθώ ήταν άφθονες με αποκορύφωμα την ογκώδη και κοπιαστική εργασία του Βασίλη Τζανακάρη «Φώτης Γιαγκούλας, Ο Απέθαντος» (εκδ. Μεταίχμιο), κι όμως κάτι άλλο με έτρωγε. Στην αναμέτρηση με τον μυθικό κόσμο στήνονταν διάφορες παγίδες. Η εξιδανίκευση ήταν μία. Ο λυρισμός μια δεύτερη. Κι αυτό το λέω γιατί παρά την εικόνα του Ρομπέν Των Δασών που έχουμε στο νου μας για τους κοινωνικούς ληστές τύπου Γκαντάρα, Νταβέλη, Γιαγκούλα, αδελφούς Ρέντζου, Περικλή Παπαγεωργίου και εκατοντάδες άλλους που έδρασαν στα όρη και τα βουνά, οι τελευταίοι ήταν απολύτως αμφίσημα πρόσωπα. Για την ακρίβεια, γέννημα θρέμμα μιας μετέωρης οικονομικά και πολιτικά εποχής ανάμεσα στην φεουδαρχία και τον πρώιμο αστικό εκσυγχρονισμό. Πρόσωπα γεμάτα αντιφάσεις: Γενναιότητα αλλά και κουτοπονηριά. Τιμιότητα αλλά και παραβατικότητα. Εντός και εκτός ενός συστήματος που τότε οικοδομούνταν.

Για έναν παράξενο τρόπο οδηγητής μου σε αυτό το ταξίδι των νυχτερινών γραψιμάτων δεν ήταν ακριβώς τα βιβλία που μελέτησα. Ήταν περισσότερο τα τραγούδια που με συντρόφευαν και διαπραγματεύονταν το θέμα των κοινωνικών ληστών με αφαιρετικό ή άμεσο τρόπο: Ο Φωτογράφος Α. Μάνθος του Θανάση Παπακωνσταντίνου αλλά και ο Νταβέλης του Σταμάτη Κραουνάκη. Πιο πολύ όμως τα πολλά δημοτικά τραγούδια της προφορικής μας παράδοσης που υμνούσαν τους ληστές της εποχής και με διακτίνιζαν στα όρη του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου. Έγραφα και έσβηνα για καιρό με την ανοχή του Πασχάλη και κατέληξα σε ένα τελικό σχήμα -κείμενο όπου τελικά εγκιβώτισα πολλά στοιχεία από ιστορίες και τραγούδια χωρίς να καταλήξω να περιγράφω μέσα ένα μόνο πρόσωπο αλλά πολλά.

Η ζωή μας έφερε να σκηνοθετηθεί ο μονόλογος από τον συνθέτη και σκηνοθέτη Σταμάτη Κραουνάκη, πράγμα ιδανικό και για μένα γιατί το κείμενο που παραδίδω μοιάζει με παρτιτούρα ιστοριών, με λιμπρέτο ηρωικό και πένθιμο για έναν κόσμο που κινήθηκε στην πιο γκρίζα ζώνη της Ιστορίας, τα έβαλε με την εξουσία, συνθηκολόγησε με αυτή, έκανε εγκλήματα και άγιες πράξεις και αποτύπωσε την ταραγμένη και στρεβλή οδό της αστικής μας συγκρότησης. Δεν θα μπορούσε να λείπει ο Έρωτας από το κάδρο της αφήγησης του ληστή μας. Και ειδικότερα η εκδοχή του ανικανοποίητου. Γιατί από μια ερωτική ιστορία που τελειώνει, περισσότερο πονάει μια ιστορία που δεν της δόθηκε το δικαίωμα καν να αρχίσει.
 

 

Σταμάτης Κραουνάκης

Στρατηγού Μακρυγιάννη, πίσω απ' το Μουσείο Ακροπόλεως. Καλοκαίρι. Ήρθε ο Πασχάλης Τσαρούχας, με τη μηχανή του και κάτι ελβιέλες, δεν είχαμε πει μέχρι τότε ούτε ένα γεια. Από εκεί μέχρι εδώ, με ενωτικό θεό τα λόγια του Μανιάτη, φτάσαμε να μιλάμε και να γεννάμε ομού, τον απελπισμένο, αποφασισμένο και αποθεωμένο ήρωά μας, εις τον αιώνα του αιώνος. Αυτός είναι.

 

Σύνταξη: Κυριακή Οικονόμου

Επιμέλεια: Τηλέμαχος Αρναούτογλου

Κατηγορία: 
Καλλιτεχνικά
Κοινωνικά
Πολιτιστικά
Τοπικά