Τι να πεις χωρίς να ρίξεις σκιά στο πρόσωπο του Θανάση Μουσόπουλου...

Καλό Παράδεισο, Δάσκαλε.

Θέλω να κλάψω

για μια ζωή

που μου χαρίστηκε απλόχερα

Για ένα χάδι

που με συνοδεύει ακόμη

Για ένα φως που τρεμοπαίζει

μπροστά στα μάτια μου

τα σφαλερά

Το βήμα μου μετέωρο

στο ανάγκεμα

και την αποκοτιά

Λυσσομανά η πνοή μου

δελτίο θυέλλης

ονειροπόλου

Μεγάλη εφεύρεση

η τέταρτη διάσταση

Πάντα ένα όνειρο

παραμονεύει

για να σου κλέψει

- απλόχερα -

το τελευταίο δάκρυ