-Ο συνεργάτης, ο φίλος και ο άνθρωπος του Δημοτικού Ραδιοφώνου Ξάνθης που άφησε το δικό του αποτύπωμα στα ερτζιανά

Ένας χρόνος συμπληρώνεται από εκείνο το πρωινό της 28ης Σεπτεμβρίου 2025, όταν ο Βασίλης Αυγερινός έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κενό στην οικογένειά του, στους φίλους του, στους συναδέλφους του και σε όλους εκείνους που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.

Έφυγε όπως έζησε. Όρθιος, αγέρωχος, πεισματάρης και χαμογελαστός. Ένας άνθρωπος που για χρόνια έδινε τη δική του μάχη με τον καρκίνο και είχε κατορθώσει να αντιμετωπίσει την περιπέτεια της υγείας του με δύναμη, αξιοπρέπεια και αισιοδοξία. Η καρδιά του ήταν τελικά εκείνη που τον πρόδωσε, αφήνοντας πίσω μια σιωπή που έναν χρόνο μετά παραμένει έντονη.

Για όσους τον γνώρισαν μέσα από το Δημοτικό Ραδιόφωνο Ξάνθης, ο Βασίλης Αυγερινός δεν ήταν απλώς ένας συνεργάτης. Ήταν ένας άνθρωπος που αγάπησε βαθιά το ραδιόφωνο και το υπηρέτησε με πάθος, γνώση και συνέπεια.

Ήταν από τους πρώτους συνεργάτες της «Όμορφης Πόλης 89,9» και πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε ένα από τα πλέον ενεργά και χαρακτηριστικά στελέχη της. Η αγάπη του για τη μουσική και ιδιαίτερα για το ρεμπέτικο γέννησε τη «Ρεμπέτικη Περιπλάνηση», την εκπομπή που για περισσότερα από 15 χρόνια έδινε κάθε Τετάρτη βράδυ στις 10 τη δική της ξεχωριστή νότα στο πρόγραμμα του Δημοτικού Ραδιοφώνου.

Τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια της ραδιοφωνικής του διαδρομής, οι «Αναμνήσεις από δίσκους και μαγνητικές ταινίες» έγιναν μια ακόμη αγαπημένη συνήθεια των ακροατών. Κάθε Κυριακή στις 12 το μεσημέρι, ο Βασίλης άνοιγε τη δισκοθήκη του και έφερνε στους ακροατές ολόκληρους δίσκους βινυλίου, έργα σημαντικών δημιουργών, τραγούδια και ηχογραφήσεις που κουβαλούσαν μαζί τους μια ολόκληρη εποχή.

Και ίσως να ήταν συμβολικό ότι εκείνη ακριβώς την Κυριακή που έφυγε, η εκπομπή του βρισκόταν στον αέρα.

Η φωνή του ακουγόταν από το ραδιόφωνο, οι μουσικές που αγαπούσε ταξίδευαν στους δέκτες των ακροατών και την ίδια ώρα γινόταν γνωστή η είδηση του απροσδόκητου χαμού του.

Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που η πραγματικότητα μοιάζει σχεδόν αδύνατο να χωρέσει μέσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή.

Ο άνθρωπος πίσω από το μικρόφωνο

Ο Βασίλης Αυγερινός δεν ήταν μόνο παραγωγός. Ήταν ένας βαθύς γνώστης του ραδιοφώνου.

Είχε αφιερώσει χιλιάδες ώρες στην ακρόαση, στη μελέτη και στην παρατήρηση του μέσου. Γνώριζε την ιστορία του, τους ανθρώπους του, τις δυνατότητές του, αλλά κυρίως γνώριζε τι σημαίνει να βγαίνει κάτι στον αέρα και να απευθύνεται σε έναν ακροατή που έχει επιλέξει να εμπιστευθεί τη συχνότητα.

Γι’ αυτό και επέμενε στην ποιότητα.

Κάθε φθινόπωρο και κάθε άνοιξη συμμετείχε ενεργά στη διαδικασία διαμόρφωσης του προγράμματος του Δημοτικού Ραδιοφώνου. Συζητήσεις, προτάσεις, διαφωνίες, ξενύχτια και ατελείωτες ώρες μέχρι να διαμορφωθεί το πρόγραμμα των καθημερινών και εβδομαδιαίων εκπομπών.

Ο Βασίλης είχε τη δική του άποψη, αλλά ταυτόχρονα άκουγε τους άλλους. Κατέγραφε τις σκέψεις και τις προτάσεις των ανθρώπων του ραδιοφώνου και προσπαθούσε να συμβάλει στη δημιουργία ενός προγράμματος που θα είχε περιεχόμενο, ποιότητα και χαρακτήρα.

Πίστευε ότι το δημόσιο μέσο όφειλε να σέβεται τον ακροατή του.

Και πίστευε ακόμη ότι τίποτα δεν έπρεπε να βγαίνει στον αέρα χωρίς προηγουμένως να έχει δοκιμαστεί, να έχει δουλευτεί, να έχει περάσει από τη βάσανο της επανάληψης και της πρόβας.

Ήταν, με τον δικό του τρόπο, ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ραδιοφωνικής ταυτότητας της «Όμορφης Πόλης 89,9».

Η μουσική, τα βινύλια, τα βιβλία

Ο Βασίλης Αυγερινός αγαπούσε τη μουσική όχι επιφανειακά.

Την αναζητούσε, τη μελετούσε, την άκουγε και τη μοιραζόταν.

Τα χιλιάδες βινύλια της προσωπικής του δισκοθήκης ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του. Όπως και τα βιβλία που διάβαζε καθημερινά, αναζητώντας πληροφορίες για τη μουσική, το ρεμπέτικο, το ραδιόφωνο, τους δημιουργούς και τις εποχές που σημάδεψαν το ελληνικό τραγούδι.

Δεν ήθελε απλώς να μεταδώσει ένα τραγούδι. Ήθελε να γνωρίζει την ιστορία του, τον δημιουργό του, την εποχή του.

Και αυτή τη γνώση την περνούσε στους ακροατές με τον δικό του απλό και ανεπιτήδευτο τρόπο.

Η οικογένεια πάνω απ’ όλα

Πίσω από τον ραδιοφωνικό παραγωγό, τον γνώστη της μουσικής και τον άνθρωπο της πόλης, υπήρχε ένας οικογενειάρχης βαθιά ερωτευμένος με τους ανθρώπους της ζωής του.

Με την Κική, την Τασούλα και την Ιωάννα. Με τη γυναίκα του και τις κόρες του.

Η σχέση του μαζί τους είχε πάθος, αλλά και διακριτικότητα. Ήταν ένας δεσμός βαθύς, από εκείνους που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να αποδειχθούν.

Και όταν ήρθαν τα εγγόνια, αυτός ο μεγάλος έρωτας πολλαπλασιάστηκε.

Η οικογένεια ήταν ο δικός του πραγματικός κόσμος. Το καταφύγιο, η χαρά και η μεγάλη του αδυναμία.

Ένας άνθρωπος της Ξάνθης

Ο Βασίλης κινούνταν σε όλη την πόλη.

Του άρεσε ο θόρυβος της Ξάνθης, οι αυθεντικές γωνιές της, οι άνθρωποι που δεν χρειάζονταν να προσποιηθούν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν.

Και μέσα σε αυτή την καθημερινή κίνηση υπήρχε και μια άλλη πλευρά του χαρακτήρα του: η αθόρυβη προσφορά.

Βοηθούσε ανθρώπους που αντιλαμβανόταν ότι είχαν πραγματική ανάγκη. Ιδιαίτερα εκείνους που έβλεπε ως αγωνιστές και αξιοπρεπείς ανθρώπους.

Δεν το διαφήμιζε. Δεν το χρησιμοποιούσε ως τίτλο τιμής.

Ήταν απλώς ο τρόπος του.

«Τον νίκησα τον καρκίνο»

Υπάρχει μια φράση του Βασίλη που όσοι τη μοιράστηκαν μαζί του δεν πρόκειται να ξεχάσουν.

Κάτω από τους ραδιοθαλάμους του Δημοτικού Ραδιοφώνου, στην Πλατεία Διοικητηρίου, είχε πει κάποτε:

«Τον νίκησα τον καρκίνο».

Το είπε με εκείνο το χαμόγελο και την αισιοδοξία που τον χαρακτήριζαν.

Και πράγματι, για όσους τον γνώριζαν, ο Βασίλης είχε νικήσει πολλά περισσότερα από μια ασθένεια. Είχε νικήσει τον φόβο, την απογοήτευση, τις δύσκολες στιγμές. Είχε επιλέξει να συνεχίσει να ζει, να εργάζεται, να ακούει μουσική, να μιλά για το ραδιόφωνο, να αγαπά την οικογένειά του και να βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους.

Έναν χρόνο μετά, η φράση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος.

Γιατί ο Βασίλης Αυγερινός δεν έμεινε στη μνήμη μας ως ένας άνθρωπος που ηττήθηκε.

Έμεινε ως ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε.

Ως ένας άνθρωπος που χαμογέλασε.

Ως ένας άνθρωπος που αγάπησε.

Ως ένας άνθρωπος που άφησε πίσω του κάτι δικό του.

Ένας χρόνος μετά

Έναν χρόνο μετά την απώλειά του, το Δημοτικό Ραδιόφωνο Ξάνθης εξακολουθεί να έχει τις δικές του «σιωπές».

Υπάρχουν ώρες που η απουσία του γίνεται αισθητή. Υπάρχουν τραγούδια που τον φέρνουν ξανά στον νου. Υπάρχουν δίσκοι που μοιάζουν να κουβαλούν τη φωνή του. Υπάρχουν συζητήσεις για το ραδιόφωνο στις οποίες η γνώμη του θα ήταν ακόμη χρήσιμη.

Και υπάρχουν οι άνθρωποι που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν μαζί του και τον αγάπησαν.

Ο Βασίλης Αυγερινός υπήρξε για την «Όμορφη Πόλη 89,9» συνεργάτης, αλλά κυρίως υπήρξε φίλος.

Ένας άνθρωπος που δεν πέρασε απλώς από το Δημοτικό Ραδιόφωνο.

Έγινε κομμάτι της ιστορίας του.

Και η ιστορία ενός ραδιοφώνου δεν γράφεται μόνο με εκπομπές, συχνότητες και προγράμματα. Γράφεται κυρίως με τους ανθρώπους που στάθηκαν πίσω από τα μικρόφωνα, πίσω από τις κονσόλες, πίσω από τις ιδέες και τις ατελείωτες συζητήσεις.

Ο Βασίλης ήταν ένας από αυτούς.

Γι’ αυτό και έναν χρόνο μετά δεν τον θυμόμαστε μόνο με θλίψη.

Τον θυμόμαστε με ένα χαμόγελο.

Με ένα τραγούδι από έναν παλιό δίσκο.

Με μια ραδιοφωνική συζήτηση.

Με μια ιστορία από εκείνες που τόσο αγαπούσε.

Με τη χαρακτηριστική του επιμονή.

Με την αγάπη του για την Κική, την Τασούλα, την Ιωάννα και τα εγγόνια του.

Με την αγάπη του για τη μουσική και το ραδιόφωνο.

Και κυρίως με εκείνη τη φράση που παραμένει χαραγμένη στη μνήμη μας:

«Τον νίκησα τον καρκίνο».

Έναν χρόνο μετά, εμείς θα τον θυμόμαστε όπως ήταν.

Νικητή.

Νικητή θα τον θυμούνται η οικογένειά του, οι φίλοι του, οι συνάδελφοί του, οι άνθρωποι του Δημοτικού Ραδιοφώνου Ξάνθης και όλοι όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι όταν φεύγουν, συνεχίζουν να ακούγονται.

Και ο Βασίλης Αυγερινός θα συνεχίσει να ακούγεται μέσα από το ραδιόφωνο που τόσο αγάπησε.