Ένας μυστηριώδης ιός, ένας ιός-αναμορφωτής, μετατρέπει όλους τους ανθρώπους σε καλλιτέχνες. 

Οι εκδόσεις νήσος και το βιβλιοπωλείο 2 παρουσιάζουν το  νέο μυθιστόρημα  του
Μιχάλη Αλμπάτη «Η νόσος των ουρητηρίων» την Παρασκευή 2/10 στις 19:00 στο βιβλιοπωλείο «2» στη Βενιζέλου 29 στην Ξάνθη

Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσει:
Βασιλική Στρώλη, καθηγήτρια δημιουργικής γραφής

Ο Συγγραφέας

  Ο Μιχάλης Αλμπάτης γεννήθηκε το 1973 στο Ζαρό, στους πρόποδες του Ψηλορείτη.

Από τα δεκαοχτώ του ζει στο Ηράκλειο, όπου, κατά τη νεότητά του, διέπρεψε στους κύκλους των οδοιπόρων της απώλειας και της αριστοκρατίας των αφανών.

 Το 2018 δημοσίευσε την πρώτη του νουβέλα "Ο κώλος της Άννας", εκδ. Απόπειρα. Το διήγημά του "Ο άνδρας που έκλαιγε" έχει συμπεριληφθεί στη συλλογή "Παράξενες μέρες στο Ηράκλειο", εκδ. Παράξενες Μέρες, 2018.

Παρουσίαση

  Ένας μυστηριώδης ιός, εκκινώντας από ένα ταπεινό δημόσιο ουρητήριο των Αθηνών, θέτει ολόκληρο τον πλανήτη υπό την εξουσία του. Πρόκειται για έναν ιό-αναμορφωτή, που μετατρέπει όλους τους ανθρώπους σε καλλιτέχνες. Η έμπνευση, η έκφραση, το κάλλος είναι τα νέα ιδανικά που την ανθρωπότητα κινούν οι πόλεμοι κατασιγάζονται, η δίψα για χρήμα και εξουσία ξεθυμαίνει, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί φανατισμοί εξασθενούν, και δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος εισέρχεται για πρώτη του φορά σε έναν πραγματικά Χρυσό Αιώνα. Τα πράγματα ωστόσο δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά, καθώς αυτή η γλυκιά αρρώστια, που όλοι αντιμετωπίζουν σαν ευλογία, δεν είχε φανερώσει ακόμα όλα της τα χαρτιά... Ένα βιβλίο που ξεκίνησε σαν νουβέλα, αλλά κατέληξε μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο.

«Αυτή η αλλαγή οπτικής μετέβαλε άρδην τη στάση του απέναντι στους Καλλιτέχνες. Ένιωθε οίκτο για αυτούς, τον ίδιο οίκτο που και για τον εαυτό του άρχισε να νιώθει, γιατί κατάλαβε ότι και ο ίδιος υπήρξε άρρωστος, βαθιά, πριν ακόμα ο ιός κάνει την εμφάνισή του κατάλαβε ότι κάθε καλλιτέχνης δεν είναι άλλο από ένας ασθενής που μέσα στην ίδια την έξαρση των συμπτωμάτων του αναζητεί ματαίως τη γιατρειά του, κι ήταν σίγουρος πια πως, όσο κι αν αξίζανε κάποια από τα έργα της Τέχνης έναν θαυμασμό απεριόριστο, στους ίδιους τους καλλιτέχνες άρμοζε μόνο με το στεφάνι της λύπησης, το καμωμένο από άχυρο, να στεφανωθούνε.»