Για την βασιλεία των ουρανών είπε ο Κύριος τις περισσότερες παραβολές. Και για να δείξει τον ευφρόσυνο χαρακτήρα της βασιλείας, χρησιμοποιούσε συνήθως την εικόνα του δείπνου και την εικόνα του γάμου. «Ωμοιώθη η βασιλεία των ουρανών ανθρώπω βασιλεί, όστις εποίησε γάμους τω υιώ αυτού».

 Έστειλε τους δούλους Του. Να καλέσει τους κεκλημένους στον γάμο, αλλά οι προσκεκλημένοι άλλοι αρνήθηκαν και άλλοι αδιαφόρησαν.

  Ο Θεός στρώνει το τραπέζι της αγάπης Του. Το αποκορύφωμα των εδεσμάτων: Ο μόσχος ο σιτευτός, η Θεία Κοινωνία, όπου ο Αμνός προσφέρεται «εις βρώσιν τοις πιστοίς». Στο μυστικό δείπνο της Θείας Λειτουργίας ο Χριστός είναι «ο προσφέρων και ο προσφερόμενος».

Αλλεπάλληλες οι κλήσεις της αγάπης του Θεού. Και με πολλούς τρόπους. Και ελκυστικά μέσα χρησιμοποιεί. Και όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους προσκαλεί. «Και όσους εάν εύρητε καλέσατε εις τους γάμους». Δεν κάνει διακρίσεις.

Η αγάπη διαστέλλει τόσο την βασιλεία του Θεού, ώστε χωράνε όλοι. Η αμετανοησία του ανθρώπου προβάλλει «βέτο» και εμποδίζει την αγάπη του Θεού να δράσει. Ο Θεός όλους τους θέλει: «Και συνήγαγον πάντας όσους εύρον, πονηρούς τε και  αγαθούς».

Ο βασιλιάς της παραβολής είδε άνθρωπο με ακατάλληλη ενδυμασία για τον γάμο. Αυστηρή η παρατήρησή του: «Εταίρε, πως εισήλθες ώδε μη έχων ένδυμα γάμου;».

Και αν η στολή της ψυχής δεν είναι κατάλληλη, ας έχουμε τουλάχιστον την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Και ας επαναλαμβάνουμε μαζί με τον υμνογράφο της Μεγάλης Εβδομάδος: «Ο χιτών με ελέγχει, ότι ουκ έστι του γάμου. Καθάρισον, Κύριε, τον ρύπον της ψυχής μου και σώσόν με ως Φιλάνθρωπος».